Koelkast weblog

Gisteravond kreeg ik als tip: ‘veel pannenkoeken eten met honing’. Dit was het recept voor een caloriebom en trage suikers. Veel verstand van voeding heb ik niet, maar baad het niet, schaad het niet dacht ik en at me ongans in die dingen! Nog een keer een hongerklop krijgen gaat mij niet overkomen! Ik nam zelfs pannenkoeken mee voor onderweg.

We komen vandaag op de foto met de snelste man op de fiets. Fred Rompelberg. 268 km per uur op de fiets, 1 mijl lang! Het duurde allemaal wel lang en het was koud. We willen weer knallen (tik tik)! De speedgroep was inmiddels opgeheven. Die waren als beklopten aan het fietsen. Gisteren vaak op Wiel moeten wachten maar toch nog een gemiddelde van 29,5. De speedgroep had 30,4 gemiddeld. Wiel is net als zijn zoon, geen goede klimmer. Daar wachten we dan ook gewoon op. Punt. Dus als een gek die ene km harder fietsen of lekker toeren zoals ons? Heb nog steeds geen spijt van de wijze raad van John die ik heb opgevolgd: “als het fietsen in de toergroep niet hard genoeg gaat kun je altijd nog in de speedgroep” Maar we fietsen echt lekker met z’n allen!

Vandaag de Oriënt beklommen. Marco was slecht in orde en moest tijdens de klim afstappen. Belgen omschreven hem als “boskakker”. Hij is de bus ingestapt en heeft donderdag pas weer de fiets gepakt! Misschien was de rit te zwaar voor hem. 1300 hoogtemeters in totaal.
Weer was de Nederlander-die-nooit-geen-kopwerk-doet uit zijn windscherm gekropen en probeerde eerder boven te zijn dan ons. Heel even zat hij in mijn wiel. Even opschakelen naar de grote plaat dan gaan staan op de pedalen en jezelf kwaad maken. Toen was hij bij de eerstvolgende haarspeldbocht ver achter me. Nu eigen tempo omhoog. Peter kwam helaas net na hem boven.

Bij het inleveren van de fietsen zag ik Fred Rompelberg roken. Ik zei dat hij in goede conditie moest zijn en niet moest roken want ik had vandaag alweer een serieuze poging gedaan naar zijn wereldrecord. De drukke Fred zei: “jij bent mijn vriend” en schudde mijn hand klopte mij op de schouder en keek of de wereldkampioen mecanicien zijn werk wel goed deed.

“ik kom alleen nog 200 km/h tekort”

112,00 km gefietst

Wel of niet met de speedgroep mee. Dat was DE vraag bij het ontbijt. Bij marco was het duidelijk: Speedgroep.

Eerst vertrek je naar een punt op 10km. 10 km lang vals plat omhoog. Daar komen alle groepen bij elkaar. Mocht je de verkeerde keus hebben gemaakt, kun je nu nog switchen. Marco kwam (met hangende pootjes) terug naar ons. Wij zitten in de tourgroep. Zelf zat ik nog te twijfelen om mee te gaan met de speedgroep. Maar na de wijze woorden van John aan het ontbijt ben ik toch met de tourgroep meegegaan. Bedankt John!

Vandaag gaan we de San Salvador beklimmen. Iets boven de 500 meter hoog met 6% stijging. Mijn 2e beklimming ooit. De Nederlander die mee was drukte zich de hele dag, maar op de berg kwam hij uit zijn stulpje. Dat zal toch niet gebeuren! Dat ga ik voorkomen! Maar dat zal me duur komen te staan...

Wiel had het moeilijk op de terugweg. Maar dat duurde bij mij ook niet lang meer. Henk, begeleider en ex-chirurg gaf me nog een keer een duw zodat ik weer bij kwam in het “peloton”. Maar op 30 km voor het eind ging bij mij ook het licht uit. Hongerklop. John: ”als je een hongerklop hebt, is het net alsof je water in je benen hebt. Je kunt dan helemaal niets meer!” Bedankt John, die opbeurende woorden helpen me nu! (dit deed me weer denken aan de winter van 2009/2010 ergens bij Azewijn op de woensdagavond training, terwijl mijn remmen achteraf aan liepen en daarom voorzichtig ben met de opmerking: ‘starten - lopen’ )

Iedereen fietste door, maar John wachtte op me en gaf me eten. Eten en een gelzakje. “een half zakje is ruim voldoende!” zei John nog, maar hij was al op. De tijd om die zin uit te spreken is ruim voldoende om het zakje binnenste buiten te zuigen! John hield me verder uit de wind. Bedankt John! Wiel, Peter en Marco hadden zich inmiddels ook al verzameld aan de drukke weg naar beneden om mij thuis te brengen. Henk bleef ook tot het bittere eind bij ons. Peter de andere begeleider, de Nederlander, een Duitser van ruim 2 meter die aan triatlon doet en Jos fietsten door. Voor de finale.

Afzien en mooi terug kijken op de rit ligt dicht bij elkaar. Ook al ben je zo leeg gefietst ik kijk er echt heel mooi op terug.

NOGMAALS BEDANKT JOHN!

153,52 km gefietst.

Wat een regen vandaag! Als het op Mallorca regent, dan is het spekglad op de weg. Was iets met zout, nooit regen en ander asfalt. Wat de verhoudingen waren weet ik niet, maar het is dan echt spekglad. Uitdrukkelijk werd ook gezegd dat we absoluut niet op de fiets moeten stappen!

Dat ik op de fiets zou komen vandaag had ik niet verwacht. (Net zo min dat ik John ooit aan het dansen zou zien zoals de avond ervoor.) Nadat we met de bus met een aantal in Palma waren geweest, ben ik met Johan terug gegaan om te gaan fietsen. Het klaarde met de minuut op. De anderen zaten nog in een Irish pub of waren aan het sightseeing in Palma.

Sjaak was achter gebleven in het hotel. Hij had inmiddels ook al de fietskleren aan en wilde ook fietsen. Daarom met z’n 3-en de Randa beklommen. Voor de getallenfreaks onder ons: ruim 500 meter hoog, +/- 5% gemiddelde stijging en ruim 4 km lang. Mijn eerste berg in mijn leven. Tenzij je de côte de la redoute als berg kunt meetellen.

Johan heeft veel kopwerk gedaan die dag en heeft de Randa niet helemaal beklommen. Sjaak en ik gingen door. Onderaan wachten we wel weer op elkaar. Sjaak ging hard naar boven! Lekker tempo en constant. Terug naar beneden was wat lastiger omdat zijn remmen omgedraaid moesten worden zoals hij dat op zijn eigen fiets ook heeft zitten. Beneden aangekomen geen Johan. Dan Marco maar sms-en, ik had zijn nummer namelijk niet. Misschien ook een beetje dom, met z’n 3-en gaan fietsen en niet de nummers uitwisselen van elkaar. Maargoed, ik Marco dus ge-smst: “heb jij het nummer van Johan?” Krijg ik terug: “Beetje doorfietsen, die fietst voor je…”

Bij het hotel aangekomen komt de rest die in de pub zijn blijven hangen ook terug van de stad. Marco: “waar is Johan dan?”. Daarom had ik je ook gesmst! “Wij waren Johan kwijt!”
Marco:” Dat was toch een geintje?”

49,85 km gefietst

Wiel heeft me gevraagd om wat te schrijven voor de site. Wellicht vertel ik nu wat dubbel gezien Hayo op het prikbord iedereen al goed op de hoogte heeft gehouden tijdens onze fietsvakantie op Mallorca. Zelf zat ik in de andere tourgroep. Daar hebben we andere dingen meegemaakt dan de tourgroep waarin Hayo in heeft gefietst. Hierbij de ontbrekende feiten:

Het begon allemaal al goed. De eerste keer vliegen, voor het eerst in Spanje en dan voor het eerst bij de tassenband. Alle tassen waren inmiddels van de band af. Iedereen had zijn koffer al. Iedereen behalve ik. De lopende band ging uit. En daar sta je dan in een vreemd land zonder koffer. Dan maar eens in mijn beste Spaans vragen waar de koffer kan zijn. Ik moest geduld hebben.
“hoe ziet die tas eruit?” vroeg Marijn me nog. En terwijl hij dat vroeg, ging het alarmbelletje. Dat betekend dat de lopende band weer gaat lopen en dat het deurtje weer open gaat. “Zo!” zei ik en er kwam nog 1 koffer na, zoals Wiel altijd na kwam (op de viaducten) in de bergen.

Daar aangekomen voor het eerst kennis gemaakt met Fred Rompelberg. John zei al wel dat het een aparte man was. Hij kwam bij mij over als een man met ADHD, perfectionistisch maar op zijn manier chaotisch. Praat veel, maar ziet ook alles. Zegt alles recht voor z’n raap. Draait nergens om heen. Wil alles in eigen hand houden, maar hij heeft teveel gasten om het alleen met zijn vrouw Tiny te doen. Hij heeft de naam, zij is de spil in het bedrijf. Van zo’n man is er geen 2e te vinden.
Snel inchecken en fietsen ophalen. Want daar kwamen we voor: fietsen! (tik tik) We wilden met z’n allen de eerste tocht fietsen. Een soort van openingsrit. Maar geen enkele fiets deugde. Het zadel te schuin, de bandenspanning te hard, roest op de kabels, remmen die niet deden, schakelen ging zwaar, stuur te hoog of irritant tikje.

Zelf heb ik heerlijk gereden. Super fiets. De ketting hoorde ik wel maar dat heb ik thuis ook. Dan hoor ik dat hij het doet. Thuis heb ik een Bulls. Een Bulls is net als een Ferrari. Totaal geen comfort, maar de snelheid zit er wel in. Gebouwd om hard te rijden. En natuurlijk (hoewel ik wat voorzichtiger ben geworden met deze opmerking) :’starten – lopen!’. Als je dan op een Fred Rompelberg fiets zit is het genieten van het comfort.

Dat komt misschien omdat er in het Fred Rompelberg bicycling Team een wereldkampioen in het midden heeft.
Die heeft me perfect op de fiets gezet.

60,62 km gefietst.

Hoe meer je ergens iets van eet is een maatstaaf voor achterhoekse begrippen dat je iets erg lekker vond. Als je bijvoorbeeld uit eten bent geweest en je kunt het eigenlijk niet meer op maar toch door blijft eten totdat de riem een gaatje losser moet kun je zeggen dat je lekker hebt gegeten.

Afgelopen zondag naar Toinen Smulders geweest. ’s Lands beste kok. Tijdens de restaurantweek is het nog te betalen. Wat sjiek!
Met twee man openen ze de deur van het restaurant, hangen je jas op en schuiven de stoel aan bij je tafel.

Dan zitten we nog niet of er komt een amuse van iets ondefinieerbaars om je smaakpapillen wakker te maken. Eerst even naar de buurman kijken hoe die het naar binnen werkt. Zo’n klein hapje, en zoveel bestek op tafel! Onze besteklade is er niets bij.

Voor en hoofdgerecht ook zo lekker. Zacht gegaarde kalfswang op een bedje van snijbonen, iets creatiefs met aardappelen en een spons van ik meen rode kool. De smaak had er iets van weg tenminste.

Het klinkt allemaal veel wat we gehad hebben. Maar het was clichématig weer een groot bord met de bekende hoeveelheid eten.

Vandaag bij mijn ouders weer “ouderwets” stamppot met hachee.
de eerste 2 knopen op mijn broek toch maar op standje relaxt gezet.