Koelkast weblog

Wel of niet met de speedgroep mee. Dat was DE vraag bij het ontbijt. Bij marco was het duidelijk: Speedgroep.

Eerst vertrek je naar een punt op 10km. 10 km lang vals plat omhoog. Daar komen alle groepen bij elkaar. Mocht je de verkeerde keus hebben gemaakt, kun je nu nog switchen. Marco kwam (met hangende pootjes) terug naar ons. Wij zitten in de tourgroep. Zelf zat ik nog te twijfelen om mee te gaan met de speedgroep. Maar na de wijze woorden van John aan het ontbijt ben ik toch met de tourgroep meegegaan. Bedankt John!

Vandaag gaan we de San Salvador beklimmen. Iets boven de 500 meter hoog met 6% stijging. Mijn 2e beklimming ooit. De Nederlander die mee was drukte zich de hele dag, maar op de berg kwam hij uit zijn stulpje. Dat zal toch niet gebeuren! Dat ga ik voorkomen! Maar dat zal me duur komen te staan...

Wiel had het moeilijk op de terugweg. Maar dat duurde bij mij ook niet lang meer. Henk, begeleider en ex-chirurg gaf me nog een keer een duw zodat ik weer bij kwam in het “peloton”. Maar op 30 km voor het eind ging bij mij ook het licht uit. Hongerklop. John: ”als je een hongerklop hebt, is het net alsof je water in je benen hebt. Je kunt dan helemaal niets meer!” Bedankt John, die opbeurende woorden helpen me nu! (dit deed me weer denken aan de winter van 2009/2010 ergens bij Azewijn op de woensdagavond training, terwijl mijn remmen achteraf aan liepen en daarom voorzichtig ben met de opmerking: ‘starten - lopen’ )

Iedereen fietste door, maar John wachtte op me en gaf me eten. Eten en een gelzakje. “een half zakje is ruim voldoende!” zei John nog, maar hij was al op. De tijd om die zin uit te spreken is ruim voldoende om het zakje binnenste buiten te zuigen! John hield me verder uit de wind. Bedankt John! Wiel, Peter en Marco hadden zich inmiddels ook al verzameld aan de drukke weg naar beneden om mij thuis te brengen. Henk bleef ook tot het bittere eind bij ons. Peter de andere begeleider, de Nederlander, een Duitser van ruim 2 meter die aan triatlon doet en Jos fietsten door. Voor de finale.

Afzien en mooi terug kijken op de rit ligt dicht bij elkaar. Ook al ben je zo leeg gefietst ik kijk er echt heel mooi op terug.

NOGMAALS BEDANKT JOHN!

153,52 km gefietst.

Wat een regen vandaag! Als het op Mallorca regent, dan is het spekglad op de weg. Was iets met zout, nooit regen en ander asfalt. Wat de verhoudingen waren weet ik niet, maar het is dan echt spekglad. Uitdrukkelijk werd ook gezegd dat we absoluut niet op de fiets moeten stappen!

Dat ik op de fiets zou komen vandaag had ik niet verwacht. (Net zo min dat ik John ooit aan het dansen zou zien zoals de avond ervoor.) Nadat we met de bus met een aantal in Palma waren geweest, ben ik met Johan terug gegaan om te gaan fietsen. Het klaarde met de minuut op. De anderen zaten nog in een Irish pub of waren aan het sightseeing in Palma.

Sjaak was achter gebleven in het hotel. Hij had inmiddels ook al de fietskleren aan en wilde ook fietsen. Daarom met z’n 3-en de Randa beklommen. Voor de getallenfreaks onder ons: ruim 500 meter hoog, +/- 5% gemiddelde stijging en ruim 4 km lang. Mijn eerste berg in mijn leven. Tenzij je de côte de la redoute als berg kunt meetellen.

Johan heeft veel kopwerk gedaan die dag en heeft de Randa niet helemaal beklommen. Sjaak en ik gingen door. Onderaan wachten we wel weer op elkaar. Sjaak ging hard naar boven! Lekker tempo en constant. Terug naar beneden was wat lastiger omdat zijn remmen omgedraaid moesten worden zoals hij dat op zijn eigen fiets ook heeft zitten. Beneden aangekomen geen Johan. Dan Marco maar sms-en, ik had zijn nummer namelijk niet. Misschien ook een beetje dom, met z’n 3-en gaan fietsen en niet de nummers uitwisselen van elkaar. Maargoed, ik Marco dus ge-smst: “heb jij het nummer van Johan?” Krijg ik terug: “Beetje doorfietsen, die fietst voor je…”

Bij het hotel aangekomen komt de rest die in de pub zijn blijven hangen ook terug van de stad. Marco: “waar is Johan dan?”. Daarom had ik je ook gesmst! “Wij waren Johan kwijt!”
Marco:” Dat was toch een geintje?”

49,85 km gefietst