Koelkast weblog

Rood spencertje, sandalen met kapotte geitenwollensokken. Haren nooit gekamt. Rare gevoel voor humor. Snor. Koffie met melk en 2 (TWEE!) zoetjes. Mijn nieuwe tijdelijke ingeleende collega.

Vooroordelen wilde ik op voorhand niet hebben. Ik had het me ook voorgenomen die niet te gebruiken. Ik heb het nu over mijn collega. Hij zei tegen mij dat hij een site had gevonden waar hij alles kon vinden. “noem iets en ik kan het vinden” zei hij tegen mij. “op google.nl” vind je alles. Goed, ik geef hem nog een kans. Misschien nam hij mij in de maling.

Maar toen zat hij aan de radio. “NIET DOEN!” had ik hem nog gewaarschuwd. Dat hij geen verstand heeft van muziek kan ik niets aan doen, maar val mij niet lastig met een cd van Anastasia. Gelukkig kon hij de cd lade niet vinden. Wederom wilde ik hem niet veroordelen. Maar hij komt echt nog uit de cassetterecorder tijd. Op een gereïncarneerde Engelse versie van Marianne Wever zit ik echt niet te wachten.

“2 Unlimited, ken je dat?” vroeg hij aan mij. Of ik het goed vond dat hij daarvan een cd van mee nam. In dit soort situaties, als ik mezelf niet meer ben, dan sms ik mijn kameraad vaak. Hij weet altijd raad. Kijkt er met een nuchter onpartijdige blik tegenaan. Hij sms’te terug:
DIE MOTHERFUCKER DIE!

De volgende dag had hij inderdaad het album meegenomen. Hij vond ook nog de cd lade. Hij begon op voorhand al te shaken van opwinding (of het was in zijn tijd een soort van hakken) no limit begon te spelen.
Toen knakte er wat in me.

In het dorp was het feest. Centrumfeest. Of eigenlijk is het gewoon een Braderie. Weer een reden om het centrum te mijden! Hoewel het voor mij niet helemaal opgaat. Ik woon zowat midden in het centrum. Je kunt er niet omheen. Verschrikkelijk vind ik het om achter elkaar aan te sjoksen langs dezelfde kraampjes als vorig jaar. Dezelfde kramen die ook in een dorp verder staan tijdens hun centrumfeest. Dezelfde kramen waar je elke keer van afvraagt hoe ze kunnen blijven bestaan.
Eerst heb je een kraam met kralen. Veel vrouwen aan het kijken hoe de vrouw aan de andere kant van de toonbank een workshop geeft. Hoe meer glitter hoe mooier ze het vinden. Dit gedrag zie je ook terug bij eksters.

Daarnaast vind je iemand met een kraam vol leer. Van portemonnees tot riemen. De broer, neef of ander familielid vind je verderop nog een keer. Vaak dan met alleen tasjes voor om de mobiele telefoon. Wie gebruikt die tasjes tegenwoordig nog? (alleen de gepensioneerden die hip willen lijken en z’n mobiel aan de riem hangen) Eenzelfde familielid vind je ook tussen de kramen door met tassen en leren armbandjes. Wederom een lokkertje voor vrouwen.

De uitoefening van de gym van de jeugd is o zo schattig, maar ook dat heb ik vorig jaar al gezien. Hoe goed iemand een tapijt/auto/pannen schoon kan krijgen met een revolutionair schoonmaakmiddel trap ik niet in. De vrouw met tupperware en de aanbiedingen geloof ik ook wel. Wat de man met de kunststofkozijnen demo bus op elke braderie komt doen weet ik niet. Niemand niet want daar zie ik nooit iemand. Dit geld ook voor de man met de trappen demobus. Verderop wordt je een ballon in de hand gedrukt door een lokale politieke partij, zoals hun belastingverhogingen je worden opgedrongen. Zij kunnen er wat aan doen. Met een ballon? De-klaar-terwijl-u-wacht-Tshirt-bedrukker heeft het wederom rustig. Wie denkt er ook aan om een USB stick mee te nemen met de leuke vakantiekiekjes? Gezien zijn hi-tech bedruk apparaat uit 1980 moet je de picturale productie meenemen op diskette.

Helemaal een raadsel is de kraam met van die indianentruien. Of het nu hartje zomer is, ze staan er met van die wollen bonte truien. Nooit heb ik iemand kunnen betrappen op het dragen van dergelijke kledij. Op de panfluiters die er vaak niet ver vandaan staan na. Heerlijk altijd om naar de panfluiters te luisteren tijdens de 589.742 opvoering van de sound of silence. Dit keer bijgestaan door beoefenaars van de Tibetaanse klankschalen. Het werkt zo op je zenuwen! Zeker als ze de cd’s gaan opdringen!

Helemaal opgedrongen wordt het Nederlandse lied. Er staat altijd wel een kraam vol Nederlandstalige (piraten) muziek met ergens verstopt een versterker met daarop aangesloten een audio systeem die het allemaal niet aankan. Je kunt niet om het geluid heen. En heb je dat overleefd staat er vaak iets verder een man totaal uit de maat te rammelen met een messing bakje bij een draaiorgel.

Hoe kunnen ze het in vredesnaam centrumFEEST noemen?

Als wielerliefhebber zat ik aan de buis gekluisterd tijdens de Tour. Op het werk heb ik helaas nog geen breedbeeld dan wel beamer, maar er staat altijd wel een pc met internetverbinding te wachten op een storing die binnen kan komen waarop je live de tour kunt volgen.
Heerlijk dat Troosteloze gewauwel van Herbert Dijkstra en Maarten Ducroo.

Maar helaas wordt er bijna geen aandacht geschonken aan de Vuelta. Tuurlijk kan ik een vage Spaanse zender opzoeken. Maar dan mis ik de cliche-citaten bij het zien van onze land en oud-dorpsgenoot Robert Gesink. Mooier is misschien wel Johnny Hoogerland. Hij deed iedereen verassen, en zichzelf het meest denk ik.
De punker werd hij ook wel genoemd.

Ik ga nu denken wat Maarten Ducroo op de 8e etappe gezegt had kunnen hebben over hem:

Ja dit is niet meer fietsen, dit is stoempen!
Kijk hem daar nu harken op z'n buitenblad met z'n mijnwerkersgezicht
Hij zet nu aan. Die gaat lopen linkeballen
Die Johnny Hoogerland, wat een klasbak is het toch!
Hij zit gewoon te lachen. Kijk dan!"

Zoals gezegt is het moeilijk om fietsen te beschrijven, maar als je zelf veel fietst snap je wat Maarten probeert duidelijk te maken.