Koelkast weblog

Vrijdag 24 juni 2011 vindt de tweede editie van de Tristan Hoffman Challenge plaats. Ongeveer 100 deelnemers gaan de uitdaging aan om fietsend of te voet de Col de la Bonette te bedwingen, de hoogste verharde bergpas in de Alpen. De bedoeling is om daarbij zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het goede doel: Stichting Kanjers voor Kanjers.

Stichting Kanjers voor Kanjers zet zich in voor het welzijn van het kind, in het bijzonder rond sport en spel. Kinderen die niet in staat zijn om sport en spel op een goede manier te beleven: minder bedeelde, zieke en/of gehandicapte kinderen. Voor deze kinderen wil de stichting een oplossing zoeken, zodat sport en spel ook voor deze kinderen (weer) mogelijk wordt.

Drie medewerkers van Kemkens Installatietechniek gaan deze uitdaging samen aan:
Toon Freriks (koelkasT);
Sander Gemmink en
Martin Maatkamp
zullen proberen zich per fiets een weg omhoog te trappen. De heren zijn hiervoor nog op zoek naar sponsoren.
Elke financiële hulp is welkom. Als tegenprestatie houden wij als team u op de hoogte van de ontwikkelingen en de weg naar de beklimming en natuurlijk eindigen we met een verslag van de belevenissen op 24 juni 2011.
Doneren kan via de website www.tristanhoffmanchallenge.nl (klik op “Deelnemers” en kies vervolgens één van onze namen om een bedrag te doneren).

Steun ons financieel om het gestelde doel te realiseren!
Namens Stichting Kanjers voor Kanjers alvast hartelijk bedankt voor uw bijdrage

WAKKER WORDEN, WAKKER WORDEN!
’s Nachts rond half 2 recht op in bed! Een paar man kwamen net uit de kroeg die ik eerder had verlaten. Ik was moe, nog last van de hongerklop van maandag denk ik. Wat een belachelijk tijdstip op de verjaardag van Johan om iemand wakker te maken! Maargoed, ik had waarschijnlijk hetzelfde gedaan als ik wel langer was gebleven en een ander lag al in bed.

Vandaag op de planning: ‘een rustdag’. Dat betekend met z’n allen de benen “los” fietsen richting Sta Ponça. Kom je ineens een pukkeltje tegen van ik schat 500 meter lang. Dus grote plaat erop en stampen. Blijkt het een helling te zijn van 14%!!
Ko, Mark en Jos zijn ook aan het klimmen. De Major. Het is de hoogste berg van het eiland. Zelf had ik er ook wel oren naar, maar als we donderdag en vrijdag nog lekker mee wilden fietsen was het beter van niet. Donderdag werd een naar ons aangepaste route met extra veel hoogtemeters! Dit liet Peter de begeleider in ieder geval zien op een programma dat leek op een soort van google earth in 3D.

In Sta Ponça waren de vogels (Het is triest gesteld met mijn kennis van vogels. Ik kan een serieuze poging doen om het merk van de vogels te noteren, maar misschien zet ik mij daarmee erg voor schut. Ik hou het daarom maar op vogels) druk met het nestelen (en alles wat daar bij hoort). Theo zei dat het zo mooi schoon was. Je ziet nergens geen vogelpoep. Als je op het brugpad loopt met al die kraaien, daar is het gewoon wit van de poep! En hij had gelijk. Helemaal niets. Waar zouden ze toch schijten?

Na wat foto’s te hebben gemaakt van de flora en fauna gingen we snel richting terras. De zon begon aardig door te breken! Verderop lag een terras met uitzicht op zee. Daar maar even wat eten. Terwijl we daar heen fietsen bedacht ik me nog dat je op de fiets zoveel van het eiland ziet. Zo zie je bijvoorbeeld ook waar de vogels schijten. Nog niet op het terras beland of ik werd namelijk ondergescheten op mijn helm, en arm en been door die beesten.
Geweldige natuur daar op Mallorca!

72,05 km gefietst.

De 4e nieuwe koelkast is op aarde gekomen!
De ooievaar heeft een Stijn gebracht!

In 3 dagen tijd 3 nieuwe Koelkasten erbij!
het was een vruchtbaar weekje!

Gisteravond kreeg ik als tip: ‘veel pannenkoeken eten met honing’. Dit was het recept voor een caloriebom en trage suikers. Veel verstand van voeding heb ik niet, maar baad het niet, schaad het niet dacht ik en at me ongans in die dingen! Nog een keer een hongerklop krijgen gaat mij niet overkomen! Ik nam zelfs pannenkoeken mee voor onderweg.

We komen vandaag op de foto met de snelste man op de fiets. Fred Rompelberg. 268 km per uur op de fiets, 1 mijl lang! Het duurde allemaal wel lang en het was koud. We willen weer knallen (tik tik)! De speedgroep was inmiddels opgeheven. Die waren als beklopten aan het fietsen. Gisteren vaak op Wiel moeten wachten maar toch nog een gemiddelde van 29,5. De speedgroep had 30,4 gemiddeld. Wiel is net als zijn zoon, geen goede klimmer. Daar wachten we dan ook gewoon op. Punt. Dus als een gek die ene km harder fietsen of lekker toeren zoals ons? Heb nog steeds geen spijt van de wijze raad van John die ik heb opgevolgd: “als het fietsen in de toergroep niet hard genoeg gaat kun je altijd nog in de speedgroep” Maar we fietsen echt lekker met z’n allen!

Vandaag de Oriënt beklommen. Marco was slecht in orde en moest tijdens de klim afstappen. Belgen omschreven hem als “boskakker”. Hij is de bus ingestapt en heeft donderdag pas weer de fiets gepakt! Misschien was de rit te zwaar voor hem. 1300 hoogtemeters in totaal.
Weer was de Nederlander-die-nooit-geen-kopwerk-doet uit zijn windscherm gekropen en probeerde eerder boven te zijn dan ons. Heel even zat hij in mijn wiel. Even opschakelen naar de grote plaat dan gaan staan op de pedalen en jezelf kwaad maken. Toen was hij bij de eerstvolgende haarspeldbocht ver achter me. Nu eigen tempo omhoog. Peter kwam helaas net na hem boven.

Bij het inleveren van de fietsen zag ik Fred Rompelberg roken. Ik zei dat hij in goede conditie moest zijn en niet moest roken want ik had vandaag alweer een serieuze poging gedaan naar zijn wereldrecord. De drukke Fred zei: “jij bent mijn vriend” en schudde mijn hand klopte mij op de schouder en keek of de wereldkampioen mecanicien zijn werk wel goed deed.

“ik kom alleen nog 200 km/h tekort”

112,00 km gefietst